Blog

22 juli 2020 | 2de Berg

Casper Vaandrager Casper Vaandrager
blog email casper.vaandrager@vhp2.nl

In het algemeen heb ik weinig op met mensen die pretenderen hoe je een beter leven kan leiden maar voor David Brooks met zijn boek “De Tweede Berg” maak ik een uitzondering. Het boek zet je aan tot nadenken over waar je staat in het leven.

Brooks maakt een onderscheid tussen de eerste- en de tweede berg. De eerste staat voor carrière, status en succes en draait om jezelf. De tweede berg draait niet om jezelf maar om anderen; het nastreven van een betekenisvol leven. Zware kost en het is wellicht een enigszins gekunsteld onderscheid maar het houdt mij wel bezig. Waar sta ik? Zit ik -nog- op de eerste berg of al op de tweede en wil ik echt wel de top van de tweede berg bereiken en zo ja; wat heb ik daarvoor over?

Eén van de fundamenten van een betekenisvol leven wordt door Brooks gedefinieerd als “een verbintenis aangaan met een gemeenschap”. Een gemeenschap kan van alles zijn; een kerkgenootschap, een tennis vereniging, een buurtvereniging etc. Maar ook een vakbond! Kern van die gedachte is: De kracht van het collectief! Met meerdere mensen bereik je meer dan in je eentje en maakt egocentrisme plaats voor betekenis.

In 1968 hield Martin Luther King in Memphis een minstens even indrukwekkende speech als zijn “I have a dream” uit 1963. Het ging daarbij onder andere over de erbarmelijke arbeidsvoorwaarden van -voornamelijk zwarte- vuilnismannen in Memphis.  Hij riep zijn toehoorders op om te demonstreren om voor deze mensen betere arbeidsvoorwaarden af te dwingen. “Vraag jezelf niet af wat voor mij de consequenties zijn als ik een vrije dag neem om  te demonstreren maar vraag je af wat er met de vuilnismannen gebeurt als ik dat niet doe”.

Een vakbond heeft betekenis omdat zij vecht voor een rechtvaardige samenleving en ook zorgt voor verbindingen tussen -groepen van- mensen. Zelf ben ik een verbintenis aangegaan met de VHP2: Zit ik hiermee op de tweede berg? Geen idee maar het voelt wel goed!

King besloot zijn speech met de profetische woorden dat hij de top van de berg had bereikt en dat hij het beloofde land had gezien. De volgende dag werd hij dood geschoten.

 

Casper Vaandrager

10 juni 2020 | Focus

Jorg Sauer Jorg Sauer Via mijn blog wil ik met jullie delen wat mij bezig houdt over diverse onderwerpen, maar ik wil jullie ook aanzetten tot nadenken en misschien wel een reactie ontlokken.
blog email jorg.sauer@vhp2.nl

In de afgelopen periode verschoof mijn persoonlijke focus steeds meer van de te bereiken uitkomst naar de door mij te leveren input. Deze verschuiving van focus zie ik niet alleen in mijn eigen leven maar ook binnen de VHP2 en in de maatschappij.

In de maatschappij zien we momenteel een beweging van “just-in-time” richting “just-in-case”.

Veel ondernemingen hebben namelijk gemerkt dat als een schakel uit de keten wegvalt de hele productie tot stilstand, of ten minste tot ernstige terugval, gedwongen wordt. Dat betekent dat ondernemingen zich opnieuw bezinnen op de voorraden die ze nodig hebben om een uitvallende schakel te kunnen overbruggen.

De VHP2 heeft altijd al de focus gelegd op de verengingswaarden en nu gaan we daarbij de focus richten op de ondernemingen waar we veel leden hebben en/of waar we (substantieel) kunnen groeien.

Zoals hierboven benoemd ben ik ook in mijn persoonlijk leven veel meer gaan letten op input. Ik train voor een Ironman en voorheen was ik vooral output georiënteerd: ik deed alles met het oog op het resultaat. Regelmatig was ik teleurgesteld als het resultaat dan tegenviel. Nu let vooral op wat in erin stop: luisteren, analyseren, verbinden en creativiteit aanboren tijdens mijn werk en techniek, kracht en ontspanning tijdens het sporten.  

Die verschuiving van mijn focus geeft mij veel meer rust en ontspanning en leidt tot commitment en toewijding tijdens het sporten maar zeker ook tijdens het werk. Het is mooi om te zien hoe zovelen zich steeds meer focussen op de weg richting het eindresultaat

26 mei 2020 | Samen uit samen thuis

Frans Westerman Frans Westerman

Tussen wonen en werken is in de afgelopen 200 jaar steeds meer afstand gekomen. In het begin van de 19e eeuw werkten we nog veel thuis of in de buurt. Ingegeven door de industrialisatie, is er tussen wonen en werken steeds meer afstand gekomen. In de jaren 60 van de vorige eeuw werd een auto steeds meer gemeengoed waardoor onze mobiliteit een vlucht nam. Steeds meer mensen werken ver van huis.

De afgelopen decennia, zien we een voorzichtige beweging op gang komen dat er vanuit huis wordt gewerkt. In sommige CAO’s wordt er al aandacht aan besteed. De afgelopen decennia wordt duidelijker dat woon-werk verkeer een steeds grotere belasting oplevert van het milieu, bijvoorbeeld door CO2 uitstoot. Daarnaast veroorzaakt oplopende reistijd druk op de verhouding werk/privé.  

In deze corona-tijd lijken onze ogen open te gaan en deze crisis kan de katalysator zijn waardoor thuiswerken een enorme boost krijgt. Digitale ontwikkelingen van de afgelopen decennia geven meer dan we dachten een enorme kans om ‘samen’ meer thuis te werken. Werk neemt door deze ontwikkeling in de toekomst letterlijk gedeeltelijk een ‘andere plek’ in. Een goede thuiswerk omgeving wordt belangrijker.

De vraag die dit bij mij oproept is wat gaat dit betekenen? Gaan we minder de nadruk leggen op reiskostenvergoeding en meer op een thuiswerk vergoeding? Gaan we faciliteren van thuiswerken (verder) professionaliseren? Wordt er in het sollicitatie gesprek straks gevraagd of je de mogelijkheid hebt om thuis te werken? Mag de werkgever vragen aan werknemers om structureel (gedeeltelijk) thuis te gaan werken? Wat betaalt de werkgever als het gaat om inrichten van de thuis werkplek? Wat mag een werkgever verwachten van een ingerichte thuis werkplek? Kortom veel vragen.

Deze blog is bedoeld als een aanzet om met elkaar na te denken over ‘de werkplek(ken)’ van de toekomst. Er zijn zeker mogelijkheden voor verbeteringen voor werknemer, werkgever en milieu. Een goede dialoog met elkaar is echter essentieel, want ook aan thuiswerken kleven natuurlijk nadelen. Levert deze blog vragen of ideeën op? Mail gerust naar frans.westerman@vhp2.nl. Welke veranderingen we ook willen, altijd geldt, samen komen we verder!    

 

8 april 2020 | Solidariteit: Het mag weer!

Casper Vaandrager Casper Vaandrager
blog email casper.vaandrager@vhp2.nl

Als mensen mij vroegen waarom ze lid moesten worden van een vakbond vermeed ik consequent het woord solidariteit: te marxistisch, te oubollig, iets van vroeger. Kortom: weinig aansprekend en bepaald niet wervend. Dat vond ik altijd jammer want solidariteit is misschien wel de kern van een vakbond.

In deze coronatijd zijn er inmiddels talloze voorbeelden van solidariteit. Het schrijven van brieven aan ouderen, het doen van boodschappen voor de buren, hulplijnen voor eenzame mensen etc etc. Zelfs supporters van Ajax en Feyenoord weten elkaar te vinden in een gezamenlijk doel: aandacht voor de zorgverleners!. Rutger Bregman heeft gelijk: de meeste mensen deugen. Een gedeeld lot, een crisis, brengt mensen die normaal gesproken niets met elkaar te maken hebben, bij elkaar, Kortom: solidariteit is terug van weggeweest en wordt weer in volle glorie gebruikt en genoemd om het gevoel van bij elkaar horen en elkaar steunen te onderstrepen.

Maar…………niets menselijks is ons vreemd en dat betekent dat wanneer de crisis weer voorbij is, daarmee ook de solidariteit verdwijnt. Is dat erg? Toch wel een beetje. Zou mooi zijn als we ook in tijden dat het goed gaat een beetje solidariteit kennen en dat durven te benoemen.  De crisis heeft mij in ieder geval geholpen om, in ieder geval tijdelijk, minder terughoudend te zijn.

Wees solidair: En hou vol!